Category Archives: 5. ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ

N’ EST-IL UNE CHOSE…

(Francis Viele – Griffin) Toυ κόσμου πια δεν είναι ουτ’ ένα πράγμα σ’ εμάς αγαπητό — ένα τραγούδι, μια παρθένα, ένα βιβλίο, ένα φυτό — ιερό δεν είναι σε μιαν άκρη, κάτου απ’ την όψη τ’ ουρανού — ‘ενα χαμόγελο, … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 5. ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΟΙ ΡΑΘΥΜΟΙ

(Paul Verlain) — Μπα! Και η μοίρα μας έγινε πεζή. Αν θέλετε, πεθαίνουμε μαζί; — Σπάνια η πρόταση, ορισμένως. — Ωραίο το σπάνιο. Λοιπόν εμπρός. Ο τόπος θαυμάσιος και ο καιρός. — Χι! χι! χι! Απογοητευμένος! — Ίσως. Αλλά προπάντων … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 5. ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ, Ποίηση | Σχολιάστε

SIE LIEBTEN SICH BEIDE…

(Heinrich Heine) Αγάπαγαν ο ένας τον άλλονε, μα δίχως γι’ αυτό να μιλήσουν. Με μίσος αλλάζανε βλέμματα, κι από έρωτα θέλαν να σβήσουν. Εχώρισαν έπειτα, φύγανε μες στ’ όνειρο μόνο ειδώθηκαν. Πεθάνανε πια και δεν έμαθαν: εμίσησαν, ή αγαπηθήκαν;

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 5. ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΟΙ ΣΚΙΕΣ

(Comtesse Mathieu de Noailles) Όταν πια θα’ μαι κουρασμένη εδώ να ζω μόνη και ξένη χρόνους αβίωτους, θα πάω να δω τη χώρα που’ ναι οι ποιητές και καρτερούνε με το βιβλίο τους. Fancois Villon, σκιά μου φίλη, που ταπεινά … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 5. ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ, Ποίηση | Σχολιάστε

«MAMAN!…JE VOUDRAIS…»

(Paul – Jean Toulet) — Να πεθάνω, θέλω τώρα, Χριστέ μου, εψιθύρισε τρυφερά. — Να πεθάνει κανείς από χαρά, κυρία, δεν άκουσα ποτέ μου. — Αλλ’ εκείνη, καθώς, άξαφνα ορθή χάμου τον κορσέ της επατεί: — Ήταν όνειρο, λέει, και … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 5. ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΙΝFINI, FAIS QUE JE T’ OUBLIE…

(Paul – Jean Toulet) Για να ξεχάσω το άπειρο, τώρα θ’ αναπολώ τη χρυσή μέθη του έαρος, το κύμα το απαλό, κι εκείνη που εβημάτιζε σε πάρκα ερημικά, αγάπη, ω φύλλα κίτρινα, ω ρόδα νεκρικά.

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 5. ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ! ΠΟΛΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ !

(Andre Spire) Ο πατέρας μου ήξερε λατινικά, η μητέρα μου έπαιζε πιάνο κι επήγαινε σ’ επισκέψεις. Καταλαβαίνεις, μικρή μου, καταλαβαίνεις; Είχα ένα παιδαγωγό, ένα άλογο, ένα τουφέκι, υπηρέτες και ιπποκόμο. Καταλαβαίνεις; Αγαπούσαμε πολύ τα δάκρυα, την αγάπη, τους νικημένους, τον … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 5. ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ, Ποίηση | Σχολιάστε