Category Archives: 4. ΣΑΤΙΡΕΣ

ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Λευτεριά, Λευτεριά σχίζει, δαγκάνει τους ουρανούς το στέμμα σου. Το φως σου, χωρίς να καίει, τυφλώνει το λαό σου. Πεταλούδες χρυσές οι Αμερικάνοι, λογαριάζουν, πόσα δολάρια κάνει σήμερα το υπερούσιο μέταλλό σου. Λευτεριά, Λευτεριά, θα σ’ αγοράσουν μεποροι και κονσόρτια … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 4. ΣΑΤΙΡΕΣ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΕΙΣ ΑΝΔΡΕΑΝ ΚΑΛΒΟΝ

Ω μεγάλε Ζακύνθιε, των ωδών σου τα μέτρα, υψηλά, σοβαρά, τους αγώνες εκάλυπτον εκτεταμένους. Της δουλείας τα βάρβαρα σκοτάδια κατεξέσχισεν, όταν εγράφη πύρινος, η αστραπή των όπλων (και η αρετή σου). Ως ήλιος, αναβάν τον Ολυμπον, εστάθη πάνω εις γυμνά … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 4. ΣΑΤΙΡΕΣ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ

Φθονώ την τύχη σας, προνομιούχα πλάσματα, κούκλες ιαπωνικές. Κομψά, ρόδινα μέλη πλαστικές γραμμές, μεταξωτά, διαφανή ρούχα. Ζωή σας όλη τα ωραία σας μάτια. Στα χείλη μόνο οι λέξεις των παθών. Ένα έχετ’ όνειρο: τον αγαθόν άντρα σας και τα νόμιμα … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 4. ΣΑΤΙΡΕΣ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ…

Ολοι μαζί κινούμε, συρφετός, γυρεύοντας ομοιοκαταληξία. Μια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία έγινε της ζωής μας ο σκοπός. Αλλάζουμε με ήχους και συλλαβές τα αισθήματα στη χάρτινη καρδιά μας, δημοσιεύουμε τα ποιήματά μας, για να τιτλοφορούμεθα ποιητές. Αφήνουμε στο αγέρι τα μαλλιά … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 4. ΣΑΤΙΡΕΣ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν σαν στήλες δύο δύο μές στα γραφεία. (Ηλεκτρολόγοι θα ‘ναι η Πολιτεία κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν.) Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία. «Συν τη παρούση αλληλογραφία έχομεν την τιμήν» … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 4. ΣΑΤΙΡΕΣ, Ποίηση | Σχολιάστε

Ο ΜΙΧΑΛΙΟΣ

Το Μιχαλιό τον πήρανε στρατιώτη. Καμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία με το Μαρή και με τον Παναγιώτη. Δεν μπόρεσε να μάθει καν το «επ’ ώμου». Ολο εμουρμούριζε: «Κυρ Δεκανέα, άσε με να γυρίσω στο χωριό μου». Τον άλλο χρόνο, στο νοσοκομείο, … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 4. ΣΑΤΙΡΕΣ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΥΠΟΘΗΚΑΙ

Οταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς, μπορούνε με χείλιους τρόπους. Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής, όταν ακούσεις ανθρώπους. Οταν ακούσεις ποδοβολητά λύκων, ο Θεός μαζί σου! Ξαπλώσου χάμου με μάτια κλειστά και κράτησε την πνοή σου. Κράτησε κάποιον τόπο … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 4. ΣΑΤΙΡΕΣ, Ποίηση | Σχολιάστε