Category Archives: 3. ΗΡΩΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ

ΔΙΑΚΟΣ

Μέρα τ’ Απρίλη. Πράσινο λάμπος, γελούσε ο κάμπος με το τριφύλλι. Ως την εφίλει το πρωινό θάμπος, η φύση σάμπως γλυκά να ομίλει. Εκελαδούσαν πουλιά, πετώντας όλο πιο πάνω. Τ’ άνθη ευωδιούσαν. Κι είπε απορώντας: «Πώς να πεθάνω;»

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 3. ΗΡΩΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΚΑΝΑΡΗΣ

Κάποιοι δαιμόνιοι τον είχαν στείλει. Εγινε αχείλι κόσμου που επόνει. (Ηρωες χρόνοι!) Και πώς εμίλει με το φιτίλι, με το τρομπόνι! Το πέρασμά του, μήνυμα κρύο μαύρου θανάτου. Κι είχε θείο χέρι που φλόγα κράταε κι ευλόγα.

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 3. ΗΡΩΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

BYRON

Ενοιωσεν ότι του ήταν οι στίχοι άχαρη τύχη και ματαιότη. Η ορμή του η πρώτη πια δεν αντήχει, αλλά, στα τείχη, ένδοξη νιότη. Γίνονται οι γέροι γαύροι. Θα ορμήσει ανδρών λουλούδι. Κι ο Μπάιρον ξέρει πώς να το ζήσει το … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 3. ΗΡΩΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ, Ποίηση | Σχολιάστε