Category Archives: 2. ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ]

Ω Βενετία, πόλις από χρυσάφι κι από σμάλτο, κορόνα στη λαμπρότητα της Αδριατικής, Μέγα Κανάλι, Γέφυρα των Στεναγμών, Ριάλτο, ω θύμηση ανεξάλειπτη μιας εκθαμβωτικής νύχτας, που επερπάτησα στη μυθική πλατεία του Αγίου Μάρκου, μπρος στο παλάτι των Δουκών, ακούοντας να … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 2. ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε

ΗΛΥΣΙΑ

(Τόσο πολύ τα σώματα κουράστηκαν, που ελύγισαν, εκόπηκαν στα δύο.) Κι έφυγαν οι ψυχές, πατούνε μόνες των, αργά, τη χλόη σαν ανοιχτό βιβλίο. (Τα σώματα κυλούν χάμου, συσπείρονται στρεβλωμένα.) και φαίνονται στο βάθος τριαντάφυλλα κρατώντας, να πηγαίνουνε με τ’ όνειρο … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 2. ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό. Κάποια χρυσή, λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά. Και στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη. Στα χέρια το παλτό, στ’ ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη. Ηλεκτρισμένη από φιλήματα θα ‘λεγες την ατμόσφαιρα. Η σκέψις, τα ποιήματα, βάρος … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 2. ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε

ΩΔΗ Σ’ ΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙ

Άρι, μαζί με σένα έφυγαν όλοι τώρα. Αφρόντιστα έχουν μείνει τα έπιπλα, και τα δώρα γυρεύουν τα χεράκια που σαλεύουν σαν κρίνοι. Ερημικά, σωπαίνουν, πρωτογνώριστα μέρη, οι σκάλες, τα δωμάτια. Ούτε κανείς πια ξέρει αν πάλι θ’ ανατείλουν τα παιδικά … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 2. ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε

ΙΣΤΟΡΙΑ

Δεκάξι χρονών εγέλασαν, πέρα, στ’ ανοιξιάτικο δείλι. Επειτα εσώπσαν τα χείλη, και στην καρδιά τους εγέρασαν. Εκίνησαν τότε σα φίλοι, σα δυο ξερά φύλλα στο χώμα. Επειτα εχώρισαν ακόμα, κάποιο φθινοπωρινό δείλι. Τώρα καθένας, με ωχρό στόμα, σκύβοντας, φιλεί τα … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 2. ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει, στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες. Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες. Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη, στην κορυφή τους τ’ άπειρο αντηχάει, μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες. Είμαστε κάτι … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 2. ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε

Ποια θέληση θεού μας κυβερνάει, ποια μοίρα τραγική κρατάει το νήμα των άδειων ημερών που τώρα ζούμε σαν από μια κακή, παλιά συνήθεια; Πριν φτάσουμε στη μέση αυτού του δρόμου, εχάσαμεν τη χρυσή πανοπλία, και μόνο το μεγάλο ερώτημά μας … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 2. ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε