Category Archives: 1. ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ]

ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ

Το θάνατό μας χρειάζεται η άμετρη γύρω φύση και τον ζητούν τα πορφυρά στόματα των ανθών. Αν έρθει πάλιν η άνοιξη, πάλι θα μας αφήσει, κι ύστερα πια μήτε σκιές δεν είμεθα σκιών. Το θάνατο μας καρτερεί το λαμπρό φως … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 1. ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε

Ο κήπος είμαι που άλλοτε με τ’ άνθη του ευωδούσε κι εγέμιζε με χαρωπό τιτύβισμα πουλιών, που με κρυφομιλήματα και ψίθυρο φιλιών, τη νύχτα, στη σκιάδα του, η αγάπη επερπατούσε Ο κήπος είμαι που έμεινε χρόνια πολλά στην ίδια θέση, … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 1. ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ

Καλό ταξίδι, αλαργινό καράβι μου, στου απείρου και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα! Να ‘μουν στην πλώρη σου ήθελα, για να κοιτάζω γύρου σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα. Η τρικυμία στο πέλαγος και … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 1. ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε

Ολα τα πράγματά μου έμειναν όπως να ‘χω πεθάνει πριν από καιρούς. Σκόνη στη σκόνη εγέμισεν ο τόπος, και γράφω με το δάκτυλο σταυρούς. Ολα τα πράγματά μου αναθυμούνται μιαν ώρα που περάσαμε μαζί, σ’ εκείνη τα βιβλία μου λησμονούνται, … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 1. ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε

Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος του κόσμου, δώθε απ’ τ’ όνειρο και κείθε απ’ τη γη! Οταν απομακρύνθηκεν ο τελευταίος μας φίλος, ήρθαμε αγάλι σέρνοντας την αιώνια πληγή. Με μάτι βλέπουμε αδειανό, με βήμα τσακισμένο … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 1. ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Εγώ δεν επλανήθηκα σε δάση απάρθενα, βουερά, μηδέ η ριπή μ’ εχτύπησε του ωκεάνειου ανέμου. Σκλάβο πουλί, τ’ ανώφελα πηγαίνω σέρνοντας φτερά και δε θα ιδώ τους ουρανούς που νοσταλγώ, ποτέ μου. Μα πάντα, ω φύση, αλίμονο! πόσο η ψυχή … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 1. ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε

ΦΥΓΕ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ…

Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνει απάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη. Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει, κι είμαι άνθος που φυλλοροεί στο χέρι σου και πάει Φύγε καθώς … Συνέχεια

Posted in (1927) ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ, 1. ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ [ΕΛΕΓΕΙΑ], Ποίηση | Σχολιάστε