Category Archives: 3. ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ

ΜΟΝΟ

Αχ, όλα έπρεπε να ‘ρθουν καθώς ήρθαν! Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν. Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια, να φύγουνε, να σβήσουν. Ετισ, όπως εχωρίζαμε τα βράδια, για πάντα να χαθούνε τόσοι φίλοι. Τον τόπο που μεγάλωνα παιδάκι … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 3. ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΔΡΟΜΟΣ

Τώρα μακραίνουνε πύργοι, παλάτια. Κλαίνε μου οι θύμησες, κλαίνε τα μάτια. Τώρα θανάσιμη νύχτα με ζώνει. Μέσα μου ογκώνονται οι άφραστοι πόνοι. Μ’ είδαν, προσπέρασαν όσοι αγαπάω. Μόνος απόμεινα κι έρημος πάω. Πόσο τ’ ανέβασμα του άχαρου δρόμου! Στρέφω κοιτάζοντας … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 3. ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ

(1) Παλιό η ψυχή μου γράμμα είναι κι εγράφη σε μια παρθένα ωραία — ευγενική παρθένα — που για λύπη ερωτική το μοναστήρι εδιάλεξεν, ετάφη. Τι τώρα κι αν ασπρίζουνε οι κροτάφοι; Το τότε κι αν η μοίρα ήταν κακή; … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 3. ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΥΠΝΟΣ

Θα μας δοθεί το χάρισμα και η μοίρα να πάμε να πεθάνουμε μια νύχτα στο πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας; Γλυκά θα κοιμηθούμε σαν παιδάκια γλυκά. Κι απάνωθέ μας θε να φεύγουν, στον ουρανό, τ’ αστέρια και τα εγκόσμια. Θα μας … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 3. ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Ασημένιο το μέτωπο. Και ωραία τα μάτια σου εφωσφόριζαν γαλάζα. Το πιάνο καθώς άνοιγες, δυο νέα τριαντάφυλλα τρεμίζανε στα βάζα. μα οι κρόταφοί σου ρόδα πλέον ωραία. Επάλευαν τα χέρια σου, εκερδίζαν· τα πλήχτρα υποχωρούσανε· τις νότες, τη μελωδία σαν … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 3. ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΗΤΕ Ο ΕΡΩΤΑΣ…

Τώρα που μήτε ο έρωτας μήτε η φιλία της φέρνει, μήτε κι αυτό το μίσος μου παρηγοριάν, α, πώς η ώριμη θλίψη μου κατά καιρούς τα περασμένα γέρνει, της νιότης μου καρπός! Χορδή η καρδιά μου δέχονταν το Μάρτη ανατριχίλα. … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 3. ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΕΣΠΕΡΑ

Έτσι προχθές ήταν γλυκιά η εσπέρα… Η σκέψη μου νοσταλγικά ενυχτώθη στον κήπο, στη λιμνούλα και στη σέρα που εσβήνανε τριαντάφυλλα σαν πόθοι κι επέθαινε στα τζάμια πάνω η μέρα. Έτσι προχθές ήταν γλυκιά η εσπέρα… Ένας καημός που ακόμα … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 3. ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε