Category Archives: 2. Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ

ΔΕΝΤΡΟ

Με αδιάφορο το μέτωπο και πράο, τα δείλια, τις αυγές θα χαιρετάω. Δέντρο θα στέκομαι, όμοια να κοιτάζω τη θύελλαν ή τον ουρανό γαλάζο. Είναι ζωή, θα λέω, το φέρετρο όπου λύπη, χαρά τελειώνουνε του ανθρώπου. Advertisements

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 2. Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΧΑΡΑ

Ελπίζω το λουλούδι και απ’ τα σχίνα. Γελάει το χλόισμα σαν τον έρωτά μου. Το πεύκο παίζει αβρό με την αχτίνα. Θα ευώδιασαν οι τάφοι, κλίνες γάμου. Παλμός του δάσους, φεύγει μια ελαφίνα. Και δίπλα που ξαπλώσαμε δω χάμου, την … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 2. Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΣΕ ΠΑΛΑΙΟ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ

Φίλε, η καρδιά μου τώρα σα να εγέρασε. Τελείωσεν η ζωή μου της Αθήνας, που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε και με την πίκρα κάποτε της πείνας. Δε θα ‘ρθω πια στον τόπο που η πατρίδα μου τον … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 2. Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΣΤΡΟΦΕΣ

(1) Είκοσι χρόνια παίζοντας αντί χαρτιά βιβλία, είκοσι χρόνια παίζοντας, έχασα τη ζωή. Φτωχός τώρα ξαπλώνομαι, μιαν εύκολη σοφία ν’ ακούσω εδώ που πλάτανος γέρος μου τη θροεί. (2) Απ ‘όλα θέλω ελεύτερος να πλέω στα χάη του κόσμου. Αν … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 2. Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ ΑΠΟΨΕ…

  Το φεγγαράκι απόψε στο γιαλό θα πέσει, ένα βαρύ μαργαριτάρι. Κι απάνω μου θα παίζει το τρελό τρελό φεγγάρι. Ολο θα σπάει το κύμα ρουμπινί στα πόδια μου σκορπίζοντας αστέρια. Οι παλάμες μου θα ‘χουνε γενεί δυο περιστέρια· Θ’ … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 2. Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΓΡΑΦΙΑΣ

Οι ώρες μ’ εχλώμιαναν, γυρτός που βρέθηκε ξανεά στο αχάριστο τραπέζι. (Απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο στον τοίχο αντικρινά ο ήλιος γλιστράει και παίζει.) Διπλώνοντας το στήθος μου, γυρεύω αναπνοή στη σκόνη των χαρτιών μου. (Σφύζει γλυκά και ακούγεται χιλιόφωνα η … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 2. Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΑΘΗΝΑ

Ώρα γλυκιά. Ξαπλώνει ωραία δομένη η Αθήνα στον Απρίλη σαν εταίρα. Είναι ηδονές τα μύρα στον αιθέρα, και τίποτε η ψυχή πια δεν προσμένει. Στα σπίτια σκύβει απάνω και βαραίνει το ασήμι του βλεφάρου της η εσπέρα. Βασίλισσα η Ακρόπολη … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 2. Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ, Ποίηση | Σχολιάστε