Category Archives: (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ

ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η κούνια μου ακουμπούσε στη βιβλιοθήκη, Βαβήλ σκοτεινόν, όπου μυθιστόρημα, επιστήμη, μυθολογία, τα πάντα, η λατινική τέφρα και η ελληνική σκόνη, ανακατευόσαντε. Δεν ήμουν μεγαλύτερος από ένα βιβλίο. Δύο φωνές μου μιλούσαν. Η πρώτη, ύπουλη και σταθερή, έλεγε: «Η Γη … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΜΟΥ

Δικά μου οι στίχοι, απ’ το αίμα μου, παιδιά. Μιλούνε, μα τα λόγια σαν κομμάτια τα δίνω από την ίδια μου καρδιά, σα δάκρυα τους τα δίνω από τα μάτια. Πηγαίνουν με χαμόγελο πικρό, αφού τη ζωήν ανιστορίζω τόσο. Ηλιο … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 1. ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ ΘΕΟΙ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΓΥΡΙΣΜΟΣ

Γέλιο των θεών, Σαρωνικέ, πάντα μεγάλε, που δρομείς, του πλοίου μας ευλογία, όμοια γαλήνη σου βαθιά κι όμοια βαθιά θ’ ακούαμε μεις εδώ την τρικυμία. Κάτου απ’ την πάχνη αναρριγά, με του κορμιού της την ογρή νωχέλεια, περιστέρα η Αθήνα, … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 1. ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ ΘΕΟΙ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΕΥΓΕΝΕΙΑ

Κάνε τον πόνο σου άρπα. Και γίνε σαν αηδόνι, και γίνε σα λουλούδι. Πικροί όταν έλθουν χρόνοι, κάνε τον πόνο σου άρπα και πέ τονε τραγούδι. Μη δέσεις την πληγή σου παρά με ροδοκλώνια. Λάγνα σου δίνω μύρα — για … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 1. ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ ΘΕΟΙ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ

Οι Δον Κιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ως την άκρη του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Ιδέα. Κοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία. Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων αστεία … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 1. ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ ΘΕΟΙ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΠΟΛΥΜΝΙΑ

Ψεύτικα αισθήματα ψεύτη του κόσμου! Μα το παράξενο φως του έρωτός μου φέγγει στου σκότεινου δρόμου την άκρη: Με το παράπονο και με το δάκρυ, κόρη χλωμόθωρη μαυροντυμένη. Κι είναι σαν αίνιγμα, και περιμένει. Λάμπει το βλέμμα της απ’ την … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 1. ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ ΘΕΟΙ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΠΟΙΗΤΕΣ

Πώς σβήνετε,πικροί ξενιτεμένοι! Ανθάκια μου χλωμά, που σας επήραν σε κήπους μακρινούς να σας φυτέψουν… Βιολέτες κι ανεμώνες, ξεχασμένες στα ξένα που πεθαίνετε παρτέρια, κρατώντας, αργυρή δροσοσταλίδα, βαθιά σας την ελπίδα της πατρίδας… Χτυπιούνται, πληγωμένες πεταλούδες, στο χώμα σας οι … Συνέχεια

Posted in (1921) ΝΗΠΕΝΘΗ, 1. ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ ΘΕΟΙ, Ποίηση | Σχολιάστε