Category Archives: (1919-24) ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ

ΞΕΠΡΟΒΟΔΙΣΜΑ

Δημοσιεύτηκε στον «Νουμά» (638), 29 Ιουνίου 1919 — Αγάπη μου, ήσουνα παιδί· παιδί μου, είσαι άντρας τώρα· σύρε, ακριβέ μου, στο καλό, μη σε προφτάσει η μπόρα. — Μάνα μου, κοίτα, ενύχτωσε· πώς να κινήσω; βρέχει· μάνα, μια θλίωη με … Συνέχεια

Posted in (1919-24) ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΟΤΑΝ ΗΡΘΕΣ

Δημοσιεύτηκε στον «Νουμά» (650), 21 Σεπτεμβρίου 1919 Εσβήναν τα χρυσάνθεμα σαν πόθοι στον κήπον όταν ήρθες. Εγελούσες γαλήνια, σα λευκό χαμολουλούδι. Αμίλητος, τη μέσα μου μαυρίλα την έκανα γλυκύτατο τραγούδι κι απάνω σου το λέγανε τα φύλλα.

Posted in (1919-24) ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΟΥ

Δημοσιεύτηκε στον «Νουμά» (671), 15 Φεβρουαρίου 1920. Είναι γραμμένο για την πρώτη αγαπημένη του ποιητή, την Άννα Σκορδύλη, μετά το γάμο της. Τα γράμματά σου τα ‘χω, Αγάπη πρώτη, σε ατίμητο κουτί, μες στην καρδιά μου. Τα γράμματά σου πνέουνε … Συνέχεια

Posted in (1919-24) ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Δημοσιεύτηκε στον «Φάρο» Αλεξάνδρειας  (82), 29 Ιουλίου 1922 Το σπίτι σου τριγύριζα (τη λάμπα η πεταλούδα γύρω τη φέρνει ώσπου να βρει γλυκό το θάνατό της) κ’ εσύ δε βγήκες να καώ στη φλόγα της ματιάς σου. Αλιά στα φούλια … Συνέχεια

Posted in (1919-24) ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΣ

Δημοσιεύτηκε  στον «Νουμά» (765), 15 Αυγούστου 1922 Κι ανέβηκα! Και ξέφυγα! Και χάμου η Αθήνα σα να πέθανε. Τα μύρα βουνίσια με χτυπήσανε. Τριγύρα τα πεύκα είναι προστάτισσα φρουρά μου. Και δρόμο θε να δώσω στη χαρά μου! Τ’ αγέρι … Συνέχεια

Posted in (1919-24) ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

Δημοσιεύτηκε στον «Νουμά» (771), Φλεβάρης 1923 Στον τεφρό πέρα ορίζοντα η αγάπη μου αχνοσβήνει. Οι φίλοι αποτραβήχτηκαν, για πάντα, οι τελευταίοι. Σ’ όλα έκλεισα την πόρτα μου, κ’ έρημος έχω μείνει τώρα που ακούω το θάνατο στις φλέβες μου να … Συνέχεια

Posted in (1919-24) ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

VARIUM ET MUTABILE

Δημοσιεύτηκε στην «Πασχαλινή Ανθολογία», 1923 (επιμέλεια Άγη Λεβέντη). Ο τίτλος του ποιήματος προέρχεται από τον παροιμιακό στίχο του Βιργιλίου (Αινειάδα, IV, 569): «… Varium et mutabile semper / femina» (= Άστατο κι ευμετάβλητο [πλάσμα] είναι πάντα η γυναίκα) Τι προδοσία! … Συνέχεια

Posted in (1919-24) ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ, Ποίηση | Σχολιάστε