Category Archives: 2. Ο ΠΟΝΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

ΑΝΟΙΞΗ

Ετσι τους βλέπω εγώ τους κήπους. Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία. Βυθίζει κάποια μυγδαλιά τον ανθοχαμόγελό της στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμηση τής νιότης παλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία… Εξύπνησε μια κρύα πνοή … Συνέχεια

Posted in (1919) Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, 2. Ο ΠΟΝΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΝΥΧΤΑ

Είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή. Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε αποσταμένοι οι έρωτες κι οι γρίλιες των παράθυρων εστάξανε τον πόνο που κρατάνε Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι σκυμμένο προς τα δάκρυα του κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων το δρόμο … Συνέχεια

Posted in (1919) Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, 2. Ο ΠΟΝΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΜΥΓΔΑΛΙΑ

Κι ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα που αγαπιέται. Εχει στον κήπο μου μια μυγδαλιά φυτρώσει κι είν’ έτσι τρυφερή που μόλις ανασαίνει· μα η κάθε μέρα, η κάθε αυγή τηνε μαραίνει και τη χαρά … Συνέχεια

Posted in (1919) Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, 2. Ο ΠΟΝΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΘΑΛΑΣΣΑ

Ομως τα στήθια που τα ταράζει κάποιο θανάσιμο πάθος δεν θα γαληνέψουν Τα σύννεφα γιγάντικα φαντάζουν κι ασημένια στο μολυβένιον ουρανό σαν τα χτυπά του ήλιου το φως· σαν τα χτυπά ο αγέρας φεύγουνε πίσω απ’ το βουνό. Κι είναι … Συνέχεια

Posted in (1919) Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, 2. Ο ΠΟΝΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, Ποίηση | Σχολιάστε