Category Archives: (1913-16) ΝΕΑΝΙΚΑ

ΣΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Μια μέρα ηλιόλουστη, μια λαμπερήν ημέρα, απ’ τον αφρό του κύματος επρόβαλες θεά μου, ερίγησες ηδονικά, στα χάδια του αγέρα κι ανάλαφρα ξαπλώθηκες στο ακρογιάλι χάμου. Τα κάλλη σου εζήλεψε κι ήλιος ακόμα κι αχτίδες έστειλε χρυσές να παίξουνε μαζί … Συνέχεια

Posted in (1913-16) ΝΕΑΝΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

Την έβλεπα στα πόδια μου μπροστά γονατισμένη: μου γύρευε ένα φίλημα. Τ’ αφράτα της τα στήθια η πιθυμιά τα τράνταζε. Δειλή, κομματιασμένη ανέβαινε η φωνούλα της απ’ της ψυχής τα βύθια. Πουκάμισο αραχνόφαντο της σκέπαζε τα κάλλη κ’ η σάρκα … Συνέχεια

Posted in (1913-16) ΝΕΑΝΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ

Απόψε σε φαντάζομαι λευκότερη απ’ τα κρίνα, μες στο σκοτάδι το πηχτό. Σαν κάποια αγνή θεότη στο μαύρο φόντο της νυχτιάς λαμποκοπάς. Μ’ αχτίνα μοιάζεις που ο Φοίβος φεύγοντας λησμόνησε στα σκότη. Ναι, σε θωρώ. Απ’ τον ουρανό ξεφεύγουνε τ’ … Συνέχεια

Posted in (1913-16) ΝΕΑΝΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΘΕΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΑ

Και μέσα στο κατάλευκο σεντόνι τ’ ασπρότερο κορμί Του ξεχωρίζει σαν ήλιος που ένα σύννεφό του ζώνει χιονάτο, κι όμως παντα πορφυρίζει. Παρθένα τη ματιά Του γύρα απλώνει, κ’ η τόση σκοτενιά, που πλημμυρίζει μες στη σπηλιά κι όξω στον … Συνέχεια

Posted in (1913-16) ΝΕΑΝΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Βαριά τα μαύρα κρέπια η νύχτα σέρνει κ’ η πλάση μια θωριά θλιμμένη παίρνει. Δεν πάει καιρός που μες από τα πλήθια κάποιος πιστός ξεχώρισε. Κοντάρι δεν άδραξε για να χτυπήσει στήθια Θεού. Του δόθηκε η μεγάλη χάρη Θεό να … Συνέχεια

Posted in (1913-16) ΝΕΑΝΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΗ ΣΟΥ

Ω, τα χρυσά σου τα μαλλιά, που πέφτουνε σ’ ένα λαιμό κρινόλευκο, αχτίδες μού θυμίζουνε ολόλαμπρες που στ’ άσπρο χιόνι χύνονται. Και τη φωνή π’ αργοκυλά κρυστάλλινη σαν μουσική αιθέρια, ποια μούσα μαγεμένη σού τη χάρισε; ποια ξωτική νεράιδα; Τα … Συνέχεια

Posted in (1913-16) ΝΕΑΝΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε

AD SOMNUM

Μυροβόλο προσμένει το κρεβάτι, κι αυτή με τα χρυσόμαλλα λυμένα στο κόνισμα τα χείλια δειλιασμένα εκόλλησε από ευλάβεια γιομάτη. Επέταξε τα ρούχα της. Ροδάτη, μισόγυμνη ξεπρόβαλε η παρθένα κι αστράψαν στο φεγγάρι ασημωμένα τα κάλλη που θαμπώνουν κάθε μάτι. Στα … Συνέχεια

Posted in (1913-16) ΝΕΑΝΙΚΑ, Ποίηση | Σχολιάστε